Binnenin

Ik kom al bij Tivoli over de vloer sinds die zondag toen de anarchopopgroep Drukwerk, destijds landelijk bekend van de non-hit 'Ik Verveel Me Zo (In Amsterdam-Noord)', een geweldige cover à la Sir Douglas Quintet van Bob Dylan’s protestlied 'A Hard Rain’s A-Gonna Fall', sinds Drukwerk dus die open middag in het bezette NV-huis gratis en voor niks kwam opluisteren.

Wild Beasts - Op elkaars lip

“De instantbevrediging van spelen voor een publiek is verslavend. Rond een uur of negen ’s avonds op de bank wil ik al gauw het gevoel krijgen: er is alweer niks,” zegt die ander van Wild Beasts. De een knikt instemmend. “Op tournee voel je je als een ballon hoog in de lucht, goed en wel thuis als een ineenschrompeld stukje rubber op de vloer.”

Uitzicht

Het optreden van Randy Newman veertig jaar geleden in de Eindhovense stadsschouwburg begon pas om middernacht en wij mochten ons ruim voor aanvang melden om ‘de zingende Mark Twain’ te helpen met het doden van de tijd. En aldus geschiedde: het was – geen idee meer hoe lang – meer hangen dan praten.

Daryll-Ann - Verloren zonen

“Ik heb er nooit spijt van gehad dat ik met Daryll-Ann zo abrupt ben gestopt. Spijt vind ik zo’n kansloze emotie,” zegt Jelle Paulusma een kleine tien jaar na dato. “Het heeft ook totaal geen zin om het na tien jaar alsnog proberen uit te praten. De meeste mannen zijn sowieso niet goed in staat een open gesprek te voeren.”

Suzanne Vega - Langs de horizon

"Eigenlijk voel ik me momenteel lichter en vrijer dan in mijn jonge jaren," zegt Suzanne Vega. "Wat mezelf nogal verbaast, want van nature ben ik allesbehalve zorgeloos. Ik heb nog nooit een moment van perfectie gevoeld.”

Geweest

Acda en de Munnik zetten er een punt achter – met een uitroepteken. In De Wereld Draait Door maakten ze het nieuws van de week wereldkundig. Pakweg eenkommazes miljoen mensen zagen het en ja, dan is het dus automatisch breaking news.

Alison Krauss - In de grote wereld

“Met bluegrassmziek valt voor de meesten geen droog brood te verdienen,” zegt Alison Krauss. “Wij begonnen toen niemand van ons nog vast werk had, zodat we er al onze energie in konden steken. Na verloop van tijd bleken we tot onze stomme verbazing genoeg optredens te kunnen krijgen om er van rond te komen.”

Volkshelden

Rond half elf was Disco Apollo in Helden volgestroomd met, volgens de officiële telling, liefst 1096 betalende bezoekers – en dat nota bene op een zondagavond. De jongens van Rowwen Hèze werden onthaald als ware volkshelden.

Claw Boys Claw - Charmant rammelen

Laatst had Claw Boys Claw een optreden in Alkmaar. Ziet zanger Peter te Bos daar tot zijn stomme verbazing opeens zijn moeder de zaal binnenstappen. Ver in de zeventig, niet al te best meer ter been, was ze helemaal in d’r uppie met de bus vanuit Wieringerwerf gekomen. “En jongen," had ze geïnformeerd, "wordt het weer wild vanavond?”

Zweet

Zondag zag ik op de Vlaamse televisie dan eindelijk 'Springsteen & I', een soort documentaire waarin fans van over de halve wereld hun liefde voor Bruce en diens muziek verklaren – vrij van idolatrie, vervuld van dankbaarheid. Hartverwarmend, dat sowieso, soms zelfs hartverscheurend.

Ane Brun - In Wonderland

Ze zweeft in de lucht als een ballon, maar de wind zal haar niet meenemen, want beneden staat er iemand met het touwtje om de pols. Dan weer is ze in een diepe put getuimeld en gooien vrienden haar botten en stenen toe, zodat ze een ladder kan bouwen om naar boven te klimmen.

Elephant Stone - Psychedelified Hindi Rock

De victorie moet toch ergens beginnen en waarom dan niet in de EKKO aan de Bemuurde Weerd in Utrecht? Die kleine club bleek tenslotte eerder een opstap voor Ane Brun, Franz Ferdinand, Midlake, Motorpsycho en Patrick Watson, dus hoezo dan eigenlijk ook niet voor Elephant Stone?

Hemelwaarts

Nee, muziek geeft niks geen troost, mooi niet. Vergetelheid, ja, dat wel, als het tenminste allemaal een beetje meezit, en alleen voor zo lang als het duurt, maar toch. Laatst bijvoorbeeld dat jubileumconcert van Ane Brun, mijn zingende oogappel.

Israel Nash Gripka - Natuurmens

“Ik wilde de weidsheid en de ongereptheid van het landschap verklanken,” zegt Israel Nash Gripka, en warempel: welke Americana-fanaat ziet nou niet vanzelf glooiende heuvels en eindeloze luchten voor zich bij de kosmische rootsrock van 'Rain Plans', dat zich laat beluisteren als een verloren meesterwerk van Neil Young in diens hippiedagen.

Enchilada

Wat worden we toch oud. Of beter gezegd: wat zijn we al oud. Als we tenminste nog niet dood zijn. Neem Graham Nash, tweede man van The Hollies, derde man in Crosby, Stills & Nash. Begin vorig jaar passeerde hij de zeventig. Verbijsterend, gewoon. Wat je noemt een krasse knar, dat dan weer wel. En een oude zeur, dat ook.

Voortijdig

New York, februari 1961. Zie Llewyn Davis daar zonder overjas blauwbekkend door een winters Greenwich Village sloffen en als beetje popliefhebber met enig historisch besef associeer je onwillekeurig: de hoesfoto van 'The Freewheelin’ Bob Dylan', mei 1963. Alsof de tijd een loopje met zichzelf neemt – en met jou, dat vooral.

Cabaret

Natuurlijk is het vloeken in de kerk om hardop stiekem te vinden dat het Avalanche Quartet mooier klinkt dan Leonard Cohen zelf. Geen kwaad woord over diens eigen voordracht, maar werden al zijn albums na die onovertroffen 'Songs'-trits soms niet verknoeid door een foeilelijke begeleiding? Nou dan.

Carice van Houten - Een ideale chaos

Carice van Houten ontvangt in haar Amsterdamse appartement, een übermodern verbouwde garage. In de open keuken ligt een stapeltje van het gloednieuwe album 'See You On The Ice'. Jarenlang hield ze de boot af als iemand weer eens kwam vragen of ze niet een plaat wilde maken. “Ik wilde het niet, ik kon het niet, ik mocht het niet.”

Afwezig

"For the coup de gras they’re outrageous," zong Donald Fagen veertig jaar geleden op 'Countdown To Ecstasy', dat in alles zo waanzinnige tweede album van Steely Dan. "While the poor people sleepin’ with the shade on the light all the stars come out at night." De utopie van het hedonisme, jawel, je zou er wat voor geven te kunnen vergeten.

Eefje de Visser - In het echt

Eefje de Visser is zo’n schijnbaar dromerig type dat enigszins confuus haar weg probeert te vinden in de grotemensenwereld, terwijl ze ondertussen klaarwakker de werkelijkheid beleeft. "Opeens ben je heel erg met jezelf bezig, je gaat reflecteren, kijken naar hoe je bent, je band met mensen, en blablabla – dat is best wel bizar."

Anna Calvi - Overgeleverd

“The biggest thing since Patti Smith,” zo trompetterde ambientpionier en überproducer Brian Eno over haar. Behalve intimiderend mooi blijkt Anna Calvi in het gewone leven ook ontwapenend klein, frêle en timide, al valt het met die schuchterheid eenmaal in gesprek eigenlijk best wel mee. "Als ik muziek zou maken zoals ik praat, geloof ik niet dat het zou werken."

Intergalactisch

In de zomer van 1967 maakte Jimi Hendrix zich op het Monterey Pop Festival op slag legendarisch door met zijn tanden en achter zijn rug gitaar te spelen en nog fatsoenlijk ook. Beurtelings streelde en geselde hij zijn instrument om het tot besluit van het optreden in de hens te steken - als betrof het een offer.

Anderszins

The Boss aan de antidepressiva! Al tien jaar lang! Wie had dat ooit kunnen vermoeden? Die onthulling in ‘Bruce’, een geautoriseerde biografie, dus ja, dan moet het wel waar wezen, is eigenlijk een nogal raadselachtige bekentenis, die volgens Springsteen-watchers wel tegelijk het feel good-karakter verklaart van zijn latere concerten.

Franz Ferdinand - Post-new wave

Waar blijft de tijd? Alweer negen jaar terug liet Franz Ferdinand met het hoekig swingende 'Take Me Out' horen hoe fris en fruitig new wave in de jaren nul wel niet kon klinken. Deze zomer keren de Schotten terug aan het front met “een album vol dansmuziek over het verstand versus de ziel, gespeeld door een of andere onnozele popgroep.”

The Tragically Hip - Slingeren door de jungle

Bij leven en welzijn al behoren ze tot het culturele erfgoed van Canada. Zo mochten zo’n elf jaar terug al optreden voor de Britse vorstin, afgelopen jaar herdoopte de gemeente Kingston een straat tot The Tragically Hip Way en onlangs nog brachten de Canadese posterijen een speciale zegel uit met de band voor de tourbus.

The National - Beter falen dan niet proberen

“Best wel vervelend eigenlijk dat de inspiratie gelijk weer opspeelde toen we na twintig maanden eindelijk waren uitgetourd,” zegt Matt Berninger, de zanger van de onwaarschijnlijk succesvolle artrockband The National zonder een greintje spijt in zijn stem. “We hadden onszelf minimaal een jaar vrijaf gegund, maar daar bleef uiteindelijk bitter weinig van over.”

Ron Sexsmith - Uit de tijd gevallen

“Ik maak kleine, melodieuze, romantische liedjes, die sinds de jaren tachtig niet meer in zwang zijn”, zegt Ron Sexsmith, die als liedjesschrijver in hoog aanzien staat bij grootheden als Paul McCartney, Elvis Costello en Coldplay-voorman Chris Martin. “En toch weet ik nu al ruim twintig jaar het hoofd boven water te houden.”

Lynn Miles - Een eenzame bezigheid

Tussen de tachtig en honderd dagen per jaar is Lynn Miles op pad. In Europa meestal in haar eentje, in Noord-Amerika vrijwel altijd met haar vaste gitarist. “In een ideale wereld had ik een tourbus, een kleine band en een volle agenda, zodat ik het hele jaar door uit de koffer kon leven.”

Ryan Adams - Enfant terrible

Ryan Adams geldt als een fenomenaal talent, maar zijn wispelturigheid en losbandigheid stonden een glanzende carrière tot dusver in de weg. Nu lijkt het Americana-icoon tegen wil en dank zichzelf eindelijk in de hand te hebben, getuige het doortimmerde album 'Easy Tiger', wat zoveel betekent als ‘Rustig maar, jongen’.

Weerloos

Nee hoor, hij was geen schrijver of dichter. Hij zong in een bandje. Een bandje? Ja, een popgroep. Aha. En hoe heette die muziekgroep dan? De Dijk. De Dijk? Romancière Lulu Wang keek even of ze het in Peking hoorde donderen.

Pagina's

Abonneer op Popstukken RSS