The Judds - Zo moeder, zo dochter

“We hebben het gevoel alsof we in een levend sprookje rondlopen,” zegt de een. “Blijkbaar hoeven dromen niet altijd bedrog te zijn,” concludeert de ander. Ze zitten er werkelijk stralend bij, The Judds, het succesvolle countryduo dat inmiddels is uitgeroepen tot 'the hottest mother and daughter act in the history of American music'.

Ricky Skaggs - Hypergrass Hillbilly

“Wil je echte country horen, luister dan naar Ricky Skaggs,” zegt Ricky Skaggs, de grootste ster die dat typisch Amerikaanse muziekgenre momenteel kent. “Let wel: ik bedoel niet dat het zo is, maar dat het eigenlijk zo zou moeten zijn, althans, dat is waar ik naar streef.”

Inspiratie

Ergens in de late jaren zestig, zo vertelde Donovan, had hij samen met The Beatles twee maanden meditatie gestudeerd bij de Maharishi Mahesh Yogi en daar in het verre India hadden ze heel wat uurtjes met z’n allen muziek gemaakt. Koud terug in Engeland had John Lennon de geest gekregen.

Opgejaagd

Warren Zevon, ja, dat was nog eens andere koek dan zijn maten van de Mellow Mafia, die met hun emotioneel begaafde luisterliedjes elke mooie meid het bed in wisten te zingen. Bij hem was het een komen en gaan van alcoholisten, junkies, hoeren, pooiers, vechtersbazen, schurken, huursoldaten, lustmoordenaars en andere verknipte figuren.

The Long Ryders - Onder Amerikaanse vlag

"In Kentucky wordt er net zoveel Kentucky Fried Chicken gegeten als dat er in Nederland op klompen worden gelopen," zegt Sid Griffin, voorman van The Long Ryders. "En als men het dan toch een keer eet, dan niet zoals iedereen ter wereld het nu kent, maar volgens het recept van onze grootmoeders."

Wijlen

Van de doden niets dan goeds, maar ga me niet verkondigen dat Whitney Houston zo’n fabuleuze zangeres was. Oké, ze bezat een prachtig stemgeluid, ze had een enorm bereik en een geweldig volume. En wat deed ze nou helemaal met al dat van God gegeven talent? Een verschrikkelijke keel opzetten.

Lyle Lovett - Een gemankeerde cowboy

Tijdens zijn eerste werkbezoek aan Nederland logeert Lyle Lovett op eigen verzoek in een eenvoudig hotel buiten de Randstad, zodat hij tussen de bedrijven door samen met zijn cellist en manager het Hollandse platteland wat makkelijker kan verkennen.

George Martin - De vijfde Beatle

“Hoe die vier rebellen het vonden om met zo’n oude man samen te werken?” Hartelijk lachend herhaalt George Martin de vraag of er tussen The Beatles en hun bijna vijftien jaar oudere producer niet een generatiekloof gaapte. “Ik oogde dan wel uit als een keurige meneer, maar diep van binnen was ik ook een rebel.”

Gillian Welch - Als een mes in het vlees

Die novemberdag waren Gillian Welch en David Rawlings vanuit Keulen naar Amsterdam komen rijden. Sinds eind juni trok het duo kennelijk onvermoeibaar van hot naar her, eerst in Amerika en vervolgens in Europa. “Toen we de auto parkeerden om op het vliegtuig te stappen, hadden we bijna vijftigduizend kilometer afgelegd.”

Lloyd Cole - Lege levens

"Dat nogal wat liedjes van mij zich afspelen in een of ander souterrain, is zeker geen toeval,” zegt Lloyd Cole. “Een souterrain is in mijn ogen voor een vermeende bohémien een plaats bij uitstek om te wonen. Het is er meestal schemerig en bedompt, dus daar kan hij zich thuis voelen."

Diep

Het volgende lied zou hij graag aan iemand willen opdragen, ook al houdt hij er zelf niet zo van als anderen dat doen, maar goed, in dit speciale geval mag hij er zich wel aan bezondigen – en zonder verder een woord begint Ed Laurie te spelen.

Triggerfinger - Scherpschutters

Naast dEUS kent Antwerpen binnenkort nog een muzikaal exportproduct van formaat: Triggerfinger. “De sterkte is dat je eigenlijk luide muziek maakt,” aldus de immer messcherp geklede voorman Ruben Block, “maar er zit ook dynamiek in en er hangt een mooie melodie rond, wat het allemaal net iets anders maakt.”

Last

"Sadness is my luxury," heet het ergens op 'The Whole Love', de nieuwe Wilco. Jeff Tweedy mag zich namelijk graag overgeven aan zelfbeklag – tot zijn eigen ergernis, want wat stellen zijn muizenissen nou eigenlijk voor vergeleken bij alle ellende op de wereld?

The Prodigal Sons - Recht door zee

En wie dook daar najaar 2011 plotseling op in The Voice Of Holland? Erwin. Erwin Nijhoff. Of Nyhoff, zoals hij het tegenwoordig spelt. Achttien jaar eerder had hij als knuffelgast van Margreet Dolman in één klap nationale bekendheid verworven. Amper twee jaar later bleek het al even abrupt weer afgelopen met de bliksemcarrière van The Prodigal Sons.

J.J. Cale - Terug naar de veranda

“Mijn muziek is zo eenvoudig, omdat ik maar een paar akkoorden ken," zegt J.J. Cale. "Aan de andere kant heb ik ook geen zin om van alles en nog wat uit te proberen. Als ik maar één akkoord hoef te spelen, dan zal ik er niet over peinzen om er twee te gebruiken. Maar dat is weer te wijten aan mijn luiheid.”

Ray LaMontagne - Een late roeping

"Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat ik uit mijn schulp durfde te kruipen," zegt Ray LaMontagne. "Het moeilijkste vond ik nog om vanuit het diepst van mijn ziel te zingen. De moed is me heel wat keren in de schoenen gezonken. Dan moest ik mezelf er even flink van langs geven, zodat ik het tenminste weer opnieuw ging proberen."

Kaiser Chiefs - Vlijtige jongens

Met hun kwieke, felle en puntige rock staan de Kaiser Chiefs uit Leeds al een jaar of vier garant voor een opbeurend gevoel. “We houden nu eenmaal van opwinding,” aldus drummer en liedjesschrijver Nick Hodsgon. “Aan romantiek en dramatiek hebben we een bloedhekel.”

Little Steven - Een man met een missie

“Al had ik op de maan moeten beginnen,” reageert Steve van Zandt laconiek, gevraagd of hij niet stierf van de zenuwen toen zijn groep Little Steven And The Disciples Of Soul voor het eerst in de openbaarheid trad. Het komt immers hoogst zelden voor dat een podiumdebuut plaatsvindt ten overstaan van een miljoenenpubliek.

Warren Zevon - Terug bij af

“Voor de derde keer in mijn leven heb ik het Rijksmuseum mogen bezoeken, dus met mijn gebrek aan succes valt het best mee,” zegt Warren Zevon zonder een spoor van ironie. De Californische singer-songwriter blaakt in het genadeloze daglicht bepaald niet van gezondheid.

Nits - Vitaal in de weer

"Wil het ooit echt wat worden, dan moet je pretenties hebben," zegt Henk Hofstede, voorman van de Nits. "Je moet jezelf in je werk kunnen verliezen en daarbij op de koop toe nemen dat je er misschien soms in zult verdwalen. Maar het is nooit pretentieus geweest wat we hebben gemaakt, omdat er toch altijd ook een soort nuchterheid in zit."

Elvis Costello - Een gevoelige zaak

“Ledigheid is des duivels oorkussen. Of wij dat spreekwoord ook kennen? Jullie protestanten toch!” Elvis Costello schiet in de lach. “Nee, dat schuldgevoel ken ik niet. Ik zit gewoon in mijn hoofd met een heleboel muziek, die er zo snel mogelijk uit moet.”

Gram Parsons - Een verloren ziel

Die dag had Gram Parsons morfine gespoten en onafgebroken gedronken. Tegen tienen ’s avonds hoorde de eigenaar van de Joshua Tree Inn eigenaardige geluiden in zijn kamer. "Toen ik ging kijken, was een of andere griet bezig hem af te rukken, waarschijnlijk om te proberen hem te laten bijkomen."

John Hiatt - Rug recht, hoofd opgeheven

Op zijn trektocht door de Verenigde Staten is John Hiatt samen met de jonge honden van de North Mississippi Allstars in het derde weekend van juli aanbeland in Austin. Daar logeert hij onder zijn vaders naam Robert James in het Four Seasons Hotel aan de oevers van de Colorado, waar ze bij het ontbijt de lekkerste gevulde omeletten van heel Texas bereiden.

The The - In de ziel van Hank Williams

“Ik las het in één ruk uit, zo meeslepend was het geschreven,” zegt Matt Johnson over 'Your Cheatin’ Heart', het gedramatiseerde levensverhaal van country 'n' western-legende Hank Williams. "En ik wist meteen dat ik vroeg of laat een plaat met liedjes van hem zou opnemen, terwijl ik nog nooit één noot van de goede man had gehoord.”

John Hiatt - Een tweede natuur

In een of ander hotel zit op het toilet in de badkamer een man met een zonnebril op voor zich uit te staren. Kijk, dat is nog eens een begin van een liedje om u tegen te zeggen. Of niet soms? “Dacht het wel, ja!” John Hiatt kan er zelf ook bijna niet over uit. “Wat een inval.”

Bruce Springsteen - Het Elfde Gebod

Bruce Springsteen maakte gedurende de eerste helft van de jaren zeventig furore met zijn meeslepende marathonconcerten. "Ik realiseer me heel goed hoe extreem mijn optredens zijn," weet hij. "Ik hou van het gevoel dat ik de grens van het mogelijke heb bereikt. En dan wil ik verder, het gebied van het witte licht in.’”

Rowwen Hèze - Leven met een zeven

Op het nieuwe album van Rowwen Hèze maakt Jack Poels lange wandelingen met zijn hond door de ’s winters zo troosteloze Peel, hij hangt in de kroeg, viert kermis of zakt zomaar een nacht door, hij gaat eens met een stel kameraden op vakantie naar Ierland of Amerika, en anders blijft hij wel de godganse dag in zijn nest liggen - 'niets zoeken en niets vinden'.

Buddy & Julie Miller - Godzijdank

Het loopt tegen half vijf in de middag en Julie Miller heeft zojuist met een burrito en een cola ontbeten. “Sorry, even mijn pillendoosje zoeken,” verontschuldigt ze zich, terwijl ze wat in haar handtas rommelt. “We hebben in de jaren zeventig en tachtig zo veel drugs genomen, dat we nu elke dag vitaminen moeten slikken.” En ze giert het uit.

Neil Young - Een oude dinosaurus

“Ik heb het gevoel dat mijn akoestische muziek uit de jaren zestig en zeventig eindelijk haar zusje heeft gevonden in mijn computermuziek," zegt Neil Young. "Wat ik ook doe, het is in wezen allemaal hetzelfde, omdat ík het altijd ben. Het is persoonlijk.”

Randy Newman - De werkende mens

“Hoe kan ik ooit hebben geloofd dat het eenzaam aan de top is?” vraagt Randy Newman zich grijnzend af, refererend aan het zogenaamd voor Frank Sinatra geschreven liedje 'Lonely At The Top.' Maar even later relativeert hij het succes van 'Short People'. “Het is een controversiële en ook nog eens simpele grap. Ik strijk het geld op, maar onder protest.”

Pagina's

Abonneer op Popstukken RSS