Tijdloos

Twintig jaar geleden konden ze wel een zonnebril opzetten, zo stralend zag de toekomst er voor Hallo Venray uit. Al bij verschijnen gold 'The More I Laugh, The Hornier Due Gets!' als een Nederrockklassieker in de dop, maar zo mooi als toen zou het nooit meer worden.

Hallo Venray - Bubbling under band

"In een popland als Nederland word je snel afgelost, dat weet je gewoon, dus je houdt er rekening mee dat het succes even onverwacht inzakt als het is opgekomen," zegt Hallo Venray-voorman Henk Koorn. "Dan ben je weer even helemaal terug bij af, maar in die positie kun je wel alles doen wat je wilt - al zou ik dat sowieso zijn blijven doen."

John Hiatt - Uit de woestijn

“Of ik de drank en de drugs wel eens mis? Nee, niet echt, al zou ik tijdens het eten soms best graag een glas wijn willen kunnen drinken," zegt John Hiatt. "Het enige waar ik me nog aan bezondig, is dat ik na een diner zo af en toe een goede sigaar opsteek. Maar ik rook net zo onschuldig als Bill Clinton in zijn wilde jaren: ik inhaleer niet.”

Rowwen Hèze - Zoet verdriet

"Het gaat mij relatief makkelijk af," zegt Rowwen Hèze-voorman Jack Poels. "Ik maak al gauw iets wat mensen mooi vinden. Dat is het geluk dat ik aan mijn kont heb hangen. Ik heb nu eenmaal een talent meegekregen en volgens een oud bijbels principe hoor je daar iets mee te doen. In die zin is de muziek mijn roeping, zou je kunnen zeggen.”

Wilco - Stromend bloed

"Om een of andere reden is Wilco al die vijftien jaar in staat gebleken om zonder al te lange tussenpozen te blijven optreden," zegt bassist John Stirratt, naast voorman Jeff Tweedy het enig overgebleven oerlid. "Geregeld spelen houd je als groep bij elkaar. De hele zaak voor minimaal een jaar stilleggen, lijkt me echt verschrikkelijk. Bloed moet stromen."

Zuco 103 - Brazilectro

"Ik speel net zo graag met iemand die op een simpel trommeltje een goed ritme kan slaan als met iemand die dat op een intelligent harmonisch niveau doet," zegt Zuco 103-toetsenist Stefan Schmid. "Waar het mij om gaat is muziek die bij wijze van spreken uit het begin van de mensheid stamt te transporteren naar het hoog ontwikkelde heden.”

Racoon - Een nieuwe toekomst

"We konden het ons net permitteren twee motelkamers in de buurt van de club te nemen," zegt Racoon-bassist Stefan de Kroon. "Wel moesten we elke avond spelen en dat betekende korte nachten en lange ritten. Maar ook al was het een aanslag op het fysieke gestel, het was super om met z’n vijven in een Ford Transit dwars door de Verenigde Staten te trekken."

Misverstanden

Goh, zeg, dat hij überhaupt nog leefde, die Ravi Shankar, wereldambassadeur van de sitar, dit uiteraard met speciale dank aan George Harrison, die trouwens heel wat minder genadig aan zijn einde kwam.

Nits - Een soort oneindigheid

"De Nits worden over de grens meestal met egards ontvangen,' vertelt voorman Henk Hofstede. "Zo informeerden we eens bij het inchecken in een hotel in Wenen voorzichtigjes tot hoe laat we de volgende ochtend in de ontbijtzaal terechtkonden. We kregen het gewoon voor het zeggen. Denn sie sind ja doch Künstler.”

Arno - Lonely solo gigolo

"Ah, vrouwen," verzucht Arno. "De mannen denken dat ze het allemaal weten, maar de vrouwen begrijpen alles. Ze kunnen ook veel beter tegen leed, ze zijn fysisch sterker dan de man: ze dragen negen maanden een kind en dat komt daar dan nog uit ook. Terwijl de mannen - als ze ergens een puistje hebben, dan denken ze al gelijk aan kanker."

Ry Cooder - Aan de bron

"Als er een muzikale vorm van integratie plaatsvindt, gebeuren er altijd fascinerende dingen," zegt Ry Cooder. "Neem de Tex-Mex die door Mexicanen en cowboys is uitgevonden. Of de invloed van het Hawaiiaanse gitaarspel op de hillbillies. En vergeet niet de reggae die is voortgesproten uit de rhythm ’n’ blues. Om maar te zwijgen van de rock ’n’ roll zelf."

John Cale - Chaos en schoonheid

"John Cale was op het podium een man die diverse rollen speelde," zegt John Cale. "Ik droeg daadwerkelijk maskers. Dat was het concept, om de gelaagdheid van mij en mijn werk weer te geven. Misschien droeg ik ook wel een masker als ik geen masker op had."

Iris DeMent - Voor de troost

"Niemand leeft op een onbewoond eiland," weet Iris DeMent. "We zijn allemaal verbonden met de mensen om ons heen. Wie we uiteindelijk worden, hebben we te danken aan anderen. Als je daar eenmaal van doordrongen bent, ga je van je leven nooit meer naast je schoenen lopen. Ego is zoiets stompzinnigs."

JB Meijers - De rechterhand

Een paar keer per jaar gaat je hart sneller kloppen wanneer je iets voor het eerst hoort. Laatst gebeurde mij dat bij de zoveelste cover van 'In The Pines', dat vooral bekend is in de getourmenteerde versie van Nirvana. Hoe JB Meijers deze Leadbelly-klassieker nu onder handen neemt, mag vooral vanwege die dubbele gitaristische climax gerust fabuleus heten.

Nostalgisch

Ruim dertig jaar na dato bleek Joy Division zo mogelijk nog fantastischer te klinken dan de herinnering wilde. Zelden of nooit ook een popconcert beleefd waarop de nostalgie zo welig tierde, en dat terwijl die zogeheten Generatie Nix zich sowieso al graag mag verliezen in jeugdsentiment.

Joy Division - Is er leven voor de dood?

"De meeste mensen willen graag alles ontvluchten, maar er zijn er genoeg die bereid zijn naar zichzelf te kijken en uit te zoeken waarom ze bepaalde dingen doen of voelen," zei Ian Curtis, de voorman van Joy Division. "Ik geloof dat wij ze daarbij helpen. Ze kunnen zich aan onze muziek spiegelen.”

Elvis Costello - Plicht en geweten

Van zijn reputatie als paranoïde artiest die bij het minste of geringste uit zijn slof schiet, viel niets te merken, integendeel, Elvis Costello praatte honderduit en vaak hoefde er niet eens een vraag te worden gesteld om van het een op het ander te komen. Op bed lag ‘darling monster’ Cait O’Riordan, de gewezen bassiste van The Pogues, stilletjes mee te luisteren.

Jackson Browne - Een gesuikerde pil

“Dat zal ik je eerlijk vertellen,” zegt Jackson Browne. De vraag is wat hem er toe heeft bewogen zo’n uitgesproken kritiek te leveren op de Amerikaanse politiek als hij op 'Lives In The Balance' heeft gedaan. “Eigenlijk is dit de oorzaak.” En hij pakt van de tafel een etui, waaruit hij een bril met een fijn gouden montuur haalt.

Brendan Croker- Goed bevriend

“Van de zomer reden we van San Francisco naar Los Angeles toen er plotseling een nummer van mij werd gedraaid," zegt Brendan Croker. "Jezelf voor het eerst op de Amerikaanse autoradio is een onvoorstelbare ervaring. Ik wou meteen mijn moeder bellen om haar het grote nieuws te vertellen. En dat heb ik nog gedaan ook.”

Zijn

P.J. Proby. P.J. wie? Want ja, waar zou je hem ook van moeten kennen als je geen jeugdherinnering aan hem koestert, die theatrale beatzanger met een strik in zijn paardenstaart, over wie Engeland schande sprak toen hij tot tweemaal toe op het podium uit zijn strakke fluwelen broek scheurde.

Victoria Williams - Vreemde vibraties

“Ik zat daar in mijn eentje in de woestijn en toen kwam er opeens van achteren een kraai laag overvliegen en die cirkelde een tijdje om een van die grillige rotsgevaarten,” vertelde Victoria Williams op fluisterende toon, als verklapte ze een geheim. “Op zulke momenten voel ik me één worden met de dingen. Ken je dat gevoel?”

Peter Case - Het zwarte woud

“Ik was achttien. Met mijn boeken onder de arm was ik die ochtend op weg naar de universiteit. Een sneeuwstorm gierde door de straten van Buffalo,” vertelt Peter Case. “Toen kreeg ik er opeens genoeg van. Ik draaide me spoorslags om, ging mijn gitaar halen en pakte de bus naar Chicago.”

Los Lobos - Van huis uit

Voor een paar peso’s spelen de orkestjes op het Plaza Garibaldi in Mexico-Stad al een verzoeknummer, terwijl je een drankje kunt betrekken bij de rondslenterende clandestiene handelaar, wiens morsige regenjas aan de binnenkant plaats biedt aan enkele flessen tequila en mescal plus een toren plastic bekertjes.

Willy DeVille - In de metropool

“Als muzikant ben ik een product van New York, maar in mijn liedjes schets ik zeker geen romantisch beeld van het ruige leven in die stad, zoals sommigen wel eens beweren," zegt William Borsay alias Willy DeVille. "Mensen romantiseren sowieso vaak dat ik romantiseer."

The Blasters - Made In The U.S.A.

"Wanneer wij oud, kaal en dik zijn, kunnen The Blasters nog met evenveel waardigheid precies dezelfde muziek spelen als we nu doen,” zegt de pas tegen de dertig lopende Dave Alvin in de drukkende zomerhitte op een Amsterdams terras, waar de conversatie regelmatig wordt overstemd door het geratel en gerinkel van een passerende tram.

Chris Hillman - Oude vogel

“Waarom we hier spelen? Ik zou het eigenlijk niet weten. Vermoedelijk voor ons plezier.” Chris Hillman wekte niet bepaald de indruk alsof hij het er van aan het nemen was. Zo had hij van Amsterdam bar weinig gezien, want dat is in zijn ogen tegenwoordig een Sin City, waar seks en drugs nota bene vrijelijk worden aangeboden.

The xx - Een konijn in de koplampen

Het pakje stroopwafels staat amper op tafel of ze tasten gretig toe. Nee, honderd procent volwassen lijken die twee van The xx nog niet. Frisse jongelui, zijn het, heldere blik in de ogen, welgemanierd, op het verlegene af. Geen spoor van branie in ieder geval, zoals veelal eigen aan Britse popmuzikanten die zich mogen laven aan het grote succes.

Diana Jones - De verloren dochter

"Lange tijd leek het me niet legitiem om als adoptiekind uit New York te klinken als een geboren zuiderling, ook al is mijn moeder dan geboren en getogen in de Smokey Mountains," zegt Diana Jones. "Maar na de dood van mijn opa heb mij daar overheen weten te zetten – niet in de laatste plaats ter nagedachtenis van hem."

Vuur

Een permanent suizend linkeroor heb je er aan overgehouden. Plus een tigtal memorabele avonden. Of je het na pakweg vijfenveertig jaar zo langzamerhand niet allemaal wel gehoord en gezien hebt? Geloof het of niet, maar telkens opnieuw gloeit er die verwachting als het op beginnen staat.

Neil Young - Geleden leed

“De jaren tachtig vormen zowel in mijn muziek als in mijn leven een afgebakende periode, die wordt gemarkeerd door 'Rust Never Sleeps' en 'Freedom',” zegt Neil Young. “Nu mogen die tussenliggende albums voor het publiek zo goed als geen samenhang vertonen, maar naarmate de tijd verstrijkt zullen ze allemaal stukjes blijken van een en dezelfde puzzel.”

Pagina's

Abonneer op Popstukken RSS