Eagles - Boven de wolken

“De Eagles hebben zich uit de naad gewerkt en ondertussen ongelimiteerd de beest uitgehangen,” aldus Don Henley, die samen met kompaan Glenn Frey gold als de Lennon & McCartney van de countryrock. “Maar in tegenstelling tot zoveel anderen zijn wij er toen niet aan onderdoor gegaan. Pas achteraf beseften we hoezeer we van geluk mochten spreken.”

Mary Chapin Carpenter - Uit alle macht

“Of liedjes schrijven zich laat vergelijken met bij jezelf in therapie gaan?” Mary Chapin Carpenter schiet in de lach. “Wie weet? Het is in ieder geval een stuk goedkoper dan een wekelijks uurtje op de divan. Maar nu ik er even over nadenk: je schrijft toch vanuit het idee dat je iets zult ontdekken. Het is een methode om tot jezelf door te dringen.”

Wilcoholic

Wat viel die nieuwe Wilco mij op eerste gehoor vies tegen, zeg. Maar goed, opperhoofd Jeff Tweedy, door de onvolprezen Duitse editie van Rolling Stone uitgeroepen tot ‘onze favoriete hoedendrager’, had vooraf natuurlijk niet voor niets laten weten hoe graag hij ons Wilcoholics eens op het verkeerde been wou zetten.

Monter

Dat beroemdheden als Vince Gill, Steve Earle en Billy Bragg zich niet te goed hadden gevoeld een nummer van hem op de plaat te zetten, gold thuis in Amerika als zijn schamele claim to fame. Dus nee, breaking news was het bepaald niet, het overlijden van Greg Trooper, de montere troubadour met het olijke hoedje.

Kers

Kan een eendagsvlieg negen levens halen? Ik heb de tel niet bijgehouden, maar het zou best eens kunnen in het geval van Marcy Playground. Bijna twee decennia terug verscheen het titelloze debuutalbum van dit post-grungetrio uit New York en sindsdien doet om de paar jaar iets toevalligs me het ding uit de cd-kast halen.

Ethan Johns - Beter laat dan nooit

“Ik voelde geen enkele behoefte mijn liedjes met anderen te delen. Ik deed het enkel en alleen voor mezelf. Het was een private, bijna sacrale bezigheid. Ik vond het genoeg om het te doen”, zo verklaart succesproducer en multi-instrumentalist Ethan Johns zijn late debuut als uitvoerend artiest.

Robert Ellis - Links van het midden

Zo’n twintig minuten onderweg schonk de Texaan zijn drie muzikanten een glaasje Tennessee whiskey in en zette hij de kloeke vierkante fles aan de mond. Toen ging hun optreden pas echt loos, vooral in de hogeschoolgitaarduetten. Na afloop beloofde Robert Ellis nochtans: “Volgende keer wordt het beslist beter.”

Hamerbassist

En dan moest er natuurlijk nog iemand op bas. Nou, dat werd hij dus, de oprichter van de Nederlandse Nina Hagen Fanclub. Een goedkope eerstehands gitaar gekocht, de eerste blaren op zijn vingers geoefend en loos ging het. Zestien was hij destijds, het interbellum tussen punk en new wave.

Circusdirecteur

Wat schiet ons oudere popliefhebbers als eerste te binnen wanneer we de naam Leon Russell horen? Natuurlijk dat beeld van die broodmagere pianist met zijn schouderbladlange haren en cilinderhoed, die met geheven linkerarm ‘one, two, three, four’ schreeuwt, waarop Joe Cocker en de hele bubs een spetterend slot breien aan 'Cry Me A River'.

Vaarwel

Het was de tournee van de aangekondigde dood. Op 24 mei maakte The Tragically Hip wereldkundig dat aanvoerder Gord Downie lijdt aan ongeneeslijke hersenkanker. 'Breaking news' in Canada, want The Hip geniet in 'the great white north' minstens zo’n status als The Boss in 'the land of the brave and the home of the free'.

Parquet Courts - Americana Punk

“Zo gauw we enige aandacht begonnen te trekken, kwamen er op ons gmail-account plotseling berichten binnen van allerlei ons onbekende gasten die iets voor ons konden betekenen. Dat soort figuren mijden wij dus als de pest,” vertelt de bassist van Parquet Courts. “Als paranoïde punk kids hebben we behendig leren navigeren in de muziekindustrie.”

Gestrand

Neil Young vernoemde 'On The Beach' naar een kernoorlogsfilm starring Gregory Peck en Ava Gardner – en wel omwille van die iconische strandfoto, geschoten op een bewolkte namiddag in Santa Monica: hij starend over de oceaan, aan de rand van Amerika.

Pyjamadagen

Dat iemand al die woorden kan onthouden. Na tig concerten wil ik me er nog steeds over verwonderen, maar vraag er eens naar en je krijgt steevast een antwoord van niks. Nee, het is kennelijk niet echt een ding. Al blijkt het soms wel degelijk een probleem.

Lilly Hiatt - In La La Land

“I am somebody’s daughter and I’m gonna be fine,” zingt Lilly Hiatt. Want het doet er uiteindelijk niet toe dat je de dochter van niet zomaar iemand bent, je zult het toch op eigen kracht moeten zien waar te maken. “Wist ik veel wat voor een lange weg je moet afleggen voordat je er eenmaal bent.”

Luchtbel

Nee, uit het oog betekent heus niet altijd uit het hart. Neem Steve Forbert. Al sinds ik weet niet hoe lang volg ik hem niet meer, maar toen ik onlangs hoorde van zijn komst, dacht ik gelijk: daar ga ik naar toe, zeker weten – nou ja, deo volente natuurlijk.

Joe Jackson – Brit in Berlijn

“Na 9/11 hebben ze een puissant rijke zakenman tot burgemeester benoemd met een mandaat om de economie van New York zo snel mogelijk weer te herstellen. Dat is wonderwel gelukt,” weet Joe Jackson. “Alleen is het nu een stad van het grote geld, een bijna onleefbaar oord voor kunstenaars, muzikanten, bohemiens en zelfs kleine zelfstandigen.”

Jason Isbell - In het midden

Tropenjaren waren het: zich uit de naad touren en na gedane arbeid de stad blauw verven. “De andere jongens waren zo’n vijftien jaar ouder dan ik. Zij hadden al allerlei dingen in hun leven stukgeslagen of uit hun handen laten vallen en vervolgens weer aan elkaar gelijmd,” zegt Jason Isbell. "Ik moest al mijn lesjes nog leren, en niet één keer maar een paar maal.”

Hartszaak

Corley is de naam, David Corley. De zoveelste ruwe bolster, blanke pit van een Amerikaan, die met de gitaar op zijn rug stad en land wil afreizen om voor een paar luizige centen zijn liedjes te brengen voor anderhalve man en een paardekop. Niet omdat hij nou zo nodig moet, nee dombo, het is zijn bloed dat kruipt waar het niet gaan kan.

Blackberry Smoke - Underdog af

“Southern rock is een containerbegrip. Dat men ons in die container heeft gestopt, vind ik verder best, er is toch ruimte genoeg,” zegt Charlie Starr, voorman van Blackberry Smoke. “Maar eigenlijk slaat die benaming helemaal nergens op. Want rock ’n’ roll is per definitie zuidelijk. Dus als er al een subgenre bestaat, dan is het northern rock.”

Moe

Eind juli: breaking news! Neil Young had de scheiding aangevraagd van Pegi, eega en muze sinds ruim vijfendertig jaar. Koud een maand later liep de zeventigminner in het openbaar te tortelen met de vijftien jaar jongere Daryl Hannah, bekend van filmrollen als de zeemeermin in 'Splash' en de beroepsmoordenares in 'Kill Bill'.

Stephen Stills - Captain Manyhands

In een kleedkamer van het Amsterdamse Concertgebouw zit Stephen Stills achter een vleugel de blues te spelen – met leren handschoenen aan. Als hij er na een tijdje genoeg van heeft, gaat hij languit op de grond liggen, een beetje in zichzelf giechelend. Hij oogt als een levend lijk. Luttele uren later wacht hem de wereldpremière van zijn groep Manassas.

Nagelaten

En wat zag ik laatst staan in het nagelaten cd-koffertje van Amy Winehouse? 'Ladies & Gentlemen: The Best Of George Michael'. Nee joh, helemaal niet raar, hij kan toch zingen als de besten, begreep ik du moment daar in het Joods Historisch Museum te Mokum, alwaar men zich kan vergapen aan allerlei spullen en prullen van die arme ziel.

Hallo Venray - Neil Young Undercover

"Waar Jimi Hendrix als gitarist aanvalt, stelt Neil Young zich open voor wat er al aan de hand is en daar reageert hij dan op, zo lijkt het wel. Mijn stijl van spelen is van begin af aan in die geest," zegt Hallo Venray-voorman Henk Koorn over zijn muzikale jeugdheld. "Solo? Nou, zie maar wat je doet.”

Dodelijk

Donderdag 21 april om 19:51 uur liet Sylvana Simons op Facebook weten: “Voor nu hou ik ’t kort, vanavond mijn ode aan hem bij Pauw. Prince. Thank You. I will always love you…” En Leo Blokhuis berichtte om 19:55 uur: “Allemachtig. Ik zit in Berlijn, maar ben toch wel van m’n sokken geblazen door het nieuws over Prince... Wat een rampjaar, 2016.”

Sleets

Op welke kwade dag kwam er nou sleet op het woord passie? Toen het ik weet niet meer wanneer in personeelsadvertenties begon op te duiken als zijnde een functie-eis? Of toch pas sinds ’s lands grootste kruidenier die op de kleintjes blijft letten er ergens in de jaren nul brood mee ging bakken? En dat bovendien met liefde, toe maar.

Jelka van Houten - Alles op zijn tijd

Ze is en blijft natuurlijk de zus van. Al moet zo langzamerhand heel Nederland haar kennen van tv-series als 'Aaf', 'Gouden Bergen' en 'Jeuk'. Een paar maanden terug kwam Jelka van Houten opeens voor de dag met een album. Alsof er nog iemand zit te wachten op weer zo’n actrice die zo nodig de zangeres moet uithangen. “Ik heb nooit níet gezongen.”

Joe Ely - Uit de verte

“Ik zit hier rustig aan de ochtendthee,” klinkt zijn even ravijndiepe als klaarwakkere stem even na tienen door de telefoon. Een ouderwetse vaste lijn nog, want geen enkel mobiel netwerk reikt tot aan zijn boerderij buiten Austin, Texas, waar Joe Ely op die pakweg zeven hectare land van hem graag het gras mag maaien.

Gary Clark Jr. - Niet bij blues alleen

Eric Clapton loopt met hem weg en vergelijkingen met Stevie Ray Vaughan en zelfs Jimi Hendrix zijn niet van de lucht. Maar Gary Clark Jr. is méér dan een übergitarist en daarbij laat hij zich niet vastpinnen op de blues. “Ik wil duizend procent mijzelf zijn.”

Check out

The Teen King, zo noemden ze hem binnen de Eagles, de grootste Amerikaanse popgroep van de jaren zeventig. Want gedurende die hedonistische hoogtijdagen lagen de bimbettes voor Glenn Frey klaar gelijk de lijntjes cocaïne op een spiegel.

Jack Poels - Het Gevoel Van De Rem

Heaven heeft de 100 gehaald, Rowwen Hèze werd dit jaar 30. Wij kozen 10 lievelingsliedjes uit het oeuvre van de dialectband waar Limburg trots op is, voorman Jack Poels (60-) geeft er tekst en uitleg bij. “Herinneringen vervullen mij met een zoet soort van verdriet.”

Pagina's

Abonneer op Popstukken RSS