Marah - The Last Rock ‘n’ Roll Band

De een heet David, de ander Serge. Of omgekeerd, wie zal het zeggen. De broertjes Bielanko zijn namelijk de Fokke & Sukke van de rock 'n' roll. Twee branieschoppertjes van het zuiverste water: onweerstaanbaar geestig van de tongriem gesneden, brandend van ambitie om het wereldwijd te maken en, niet onbelangrijk, gezegend met het nodige talent.

Ontroering

Blijft de vraag wat het over de muziek zelf zegt wanneer je er tot tranen toe door geroerd wordt? Ik bedoel, zegt het niet vooral iets over jouw sensitiveit van dat moment? Want is het je louter om de herkenbaarheid te doen, dan is de gevoelige snaar al gauw geraakt.

Rufus Wainwright - Groots en meeslepend

Als zoon van de Amerikaanse troubadour Loudon Wainwright III en de Canadese folkartieste Kate McGarrigle was hij voorbestemd om in de voetsporen van zijn ouders te treden. Toch lijkt zijn schaamteloos exuberante muziek in niets op het allesbehalve theatrale werk van zowel zijn vader als moeder, beïnvloed als hij is door musicals, opera’s en missen.

Wilco - Een andere weg

Het lijkt wel alsof de griep hem flink te pakken heeft gekregen en hij tot overmaat van ramp die nacht ontzettend beroerd heeft geslapen: wallen onder de waterige ogen, een verstopte neus en een dichte keel. Maar zo oogt en klinkt Jeff Tweedy bijna altijd. Hij lijdt namelijk aan migraineaanvallen en chronische bronchitis.

Elvis Costello - Grote gevoelens

Elvis Costello ziet er vandaag op zijn paasbeest uit: een gitzwart kostuum, daaronder een hagelwit overhemd, een paarse zijden stropdas en halfhoge zwarte laklaarzen. Met zijn rechterbeen over een leuning van de fauteuil geslagen en een praktisch lege literfles mineraalwater aan een pink bungelend, zit hij er echter allesbehalve als een heer van stand bij.

Luka Bloom - Tussen stad en land

Op zijn hotelkamer aan een Amsterdamse gracht ligt op het ronde bijzettafeltje aan het raam de Volkskrant van die dag. Zo blijkt maar weer eens: Luka Bloom heeft iets met Nederland.

Schoonzus

Sinds drie jaar mag hij zich nu dankzij zijn schoonzus co-auteur noemen van een wereldhit. “Die lucratieve cover,” noemt hij 'Don’t Tell Me' tussen neus en lippen door.

Ray LaMontagne - De pijn van het zijn

Wat een oud voorhoofd voor iemand van midden dertig. En dan die verzonken ogen in dat lichtelijk verweerde gelaat met die volle baard. Dat hij gekleed ging in een uitgerekte gebreide trui en een afgedragen spijkerbroek maakte het beeld compleet. Ray LaMontagne oogde alsof hij zojuist rechtstreeks van een tractor of een steiger was gestapt.

John Hiatt - Reiziger in muziek

De muziek van John Hiatt is voor mij als een goede oude vriend. Soms zie je elkaar tijden niet, maar als het er dan eindelijk weer eens van komt, blijkt niet echt iets veranderd. En het mooie is: hij heeft je nog steeds wat te vertellen, ook al weet je wel zo ongeveer wat je te horen zult krijgen.

Hoop

Hoop, het is een nepgevoel. Oké, hoop staat ook voor verlangen, verwachting, vertrouwen ‒ zij het niet voor wie in zak en as zit. Want zonder uitkomst is hoop waardeloos: het lijkt iets te beloven, terwijl je op niets hoeft te rekenen.

Rouw

Bij de kist alsjeblieft geen met herinneringen volgestouwde toespraak, waarin de nabestaande zich op het eind rechtstreeks tot de dierbare overledene richt. En liever ook geen persoonlijke noot in het overlijdensbericht en de rouwbrief.

Winter

Met pijn en moeite komen de dagen op gang om het alweer vroeg voor gezien te houden. Geen enkele reden dan ook het bed uit te stappen, of het zou moeten zijn om op de bank verder te gaan liggen.

Vlucht

Ze waren rijp voor het gekkengesticht en de afkickkliniek, zegt de gitarist nu een kwart eeuw na dato. Dat hele jaar door hadden ze zich suf getourd, de jongens van R.E.M. – ruim honderddertig optredens, het laatste op oudejaarsavond. Drie slordige drie weken restten er toen nog om repertoire te schrijven voor hun volgende album.

Vacuüm

Ledigheid is des duivels oorkussen, heet het, maar op tournee kun je die tot levenskunst verheffen. De tijd lijkt stil te staan en vliegt tegelijk voorbij. Je bevindt je nog wel in de werkelijkheid, alleen neem je er voor je gevoel geen deel meer aan.

Ontroostbaar

"Door ontroostbaar te worden maakt de melancholicus zichzelf in zekere zin ook onkwetsbaar," aldus wijlen Patricia de Martelaere. Goed, dan nu de vraag: bestaat er een lied dat mij doet zwelgen in ontroostbaarheid? Eh, ja, dus: 'Linda Paloma' van Jackson Browne.

Herinnering

Vroeger als kind, ja, toen leek ieder uur wel een dag en elke dag een jaar. Maar op een gegeven moment blijken de jaren dagen en de dagen uren.

Geluk

“Geluk is voor koeien,” liet de genadeloze schrijfster Fay Weldon zich ooit ontvallen. “Ja, dat klopt inderdaad,” reageerde eens iemand toen je die wijsheid voor de zoveelste keer debiteerde. “Koeien kijken bijna altijd gelukkig uit hun ogen.”

Bernie Leadon - De man in de schaduw

Zonder ooit op de voorgrond te treden, speelde Bernie Leadon een cruciale rol in de geschiedenis van de countryrock. Zo maakte hij deel uit van legendarische groepen als Dillard & Clark, The Flying Burrito Brothers en natuurlijk de Eagles. "Het was een soort zigeunerbestaan."

Lucinda Williams - Een verwoeste ziel

Uit haar beklemmende muziek valt geen greintje troost te putten. Sterker nog: wie haar uitzichtloosheid herkent, kan er zelfs finaal van streek door raken. Zou de ziel van Lucinda Williams een landschap zijn, dan was het een woestijn – zo ver het oog reikt, niets dan leegte.

Sehnsucht

Na afloop van het optreden van Frank Boeijen in, of all places, Etten-Leur stond in de coulissen iedereen zo driftig te paffen dat binnen een kwartier het rookalarm op tilt sloeg.

Roep

Sommige liedjes komen van ver – zó ver dat ze er bijna een half mensenleven over doen om aan te komen.

Geloven

Laatst vertelde Tom Barman al heel wat liedjes te hebben nagezongen, waarvan hij de tekst naar later bleek niet helemaal goed had verstaan. Qua kunst hoef je iets kennelijk niet ten volle te begrijpen om je er toch door aangesproken te voelen, wilde de dEUS-voorman maar zeggen.

Elvis Costello - In niemandsland

Met de eclectische krachttoer 'Mighty Like A Rose' doet Elvis Costello zich eens te meer kennen als de meest ambitieuze en talentrijke artiest uit de Britse new wave. “Er bestaat een enorme vraag naar wegwerpmuziek en in die behoefte moet natuurlijk worden voorzien - maar niet door mij.”

Pagina's

Abonneer op Popstukken RSS